آرش یوشیدا، کشتی‌گیر ۲۲ ساله ژاپنی با تبار ایرانی، پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵ در وزن ۹۷ کیلوگرم مسابقات کشتی آزاد قهرمانی جهان در آستانه، حسن یزدانی را با نتیجه ۷ بر ۵ شکست داد. واکنش بخش بزرگی از کاربران ایرانی در شبکه‌های اجتماعی به این نتیجه، شادی و حتی جشن بود. به ارزیابی تحلیلگران دیار، این واکنش درباره کشتی نیست؛ درباره فاصله‌ای است که میان مردم و ورزشکارانی افتاده که خود را در کنار جمهوری اسلامی تعریف کرده‌اند.
مسابقه‌ای که در ثانیه آخر تمام شد
به گزارش رسمی اتحادیه جهانی کشتی، یزدانی در دوره دوم با اختلاف سه امتیاز پیش بود. یوشیدا در دقیقه پایانی فاصله را کم کرد و در حدود یک ثانیه مانده به پایان با یک خاک امتیاز برتری گرفت. تیم جمهوری اسلامی به این امتیاز اعتراض کرد، داوران اعتراض را رد کردند و یک امتیاز دیگر به یوشیدا رسید.
یوشیدا متولد ۱۳۸۲ در استان چیبای ژاپن است، برای ژاپن کشتی می‌گیرد و پیش‌تر مدال برنز جهان ۲۰۲۵ و سه عنوان قهرمانی آسیا را گرفته است. یزدانی قهرمان المپیک ۲۰۱۶ ریو و سه بار قهرمان جهان است و یکی از پرافتخارترین کشتی‌گیران تاریخ ایران به شمار می‌رود.
چرا شکست یک قهرمان ملی جشن گرفته شد
در دهه‌های گذشته، پیروزی کشتی‌گیران ایرانی از معدود لحظه‌هایی بود که همه ایرانیان، فارغ از نگاه سیاسی، با هم شاد می‌شدند. آنچه این بار دیده شد، نشانه تغییری عمیق است. به ارزیابی تحلیلگران دیار، بخش بزرگی از جامعه دیگر میان «تیم ملی» و «تیم جمهوری اسلامی» تفاوتی نمی‌بیند وقتی ورزشکاران سرشناس، خود این مرز را از میان برمی‌دارند.
حسن یزدانی در سال‌های گذشته بارها افتخارات ورزشی‌اش را به نمادهای مذهبی حکومت پیوند داده، مدال‌هایش را به اماکن مذهبی تقدیم کرده و در دیدار ورزشکاران با علی خامنه‌ای و ابراهیم رئیسی حاضر بوده است. چنین رفتاری در هر کشور دیگری انتخاب شخصی یک ورزشکار است. در ایرانی که جمهوری اسلامی در خیزش دی‌ماه ۱۴۰۴ معترضان را در خیابان کشت و هنوز برای بازداشت‌شدگان آن حکم اعدام صادر می‌کند، همراهی آشکار با رهبران آن، برای بسیاری از مردم معنای سیاسی دارد.
واکنش کاربران همین را نشان داد: آنها نتیجه را با نام دو کشتی‌گیر خواندند؛ «آرش» که نامش از اسطوره‌های شاهنامه می‌آید و «حسن» که در نگاه آنان نماد پیوند ورزش با حکومت دینی شده است. این خوانش نمادین شاید منصفانه نباشد، اما نشان می‌دهد هویت ایرانی، شاهنامه و نام‌های اسطوره‌ای برای بسیاری از ایرانیان به زبان مخالفت با جمهوری اسلامی تبدیل شده است؛ همان زبانی که در روز کوروش و در شعارهای انقلاب ملی شیروخورشید هم شنیده می‌شود.
ورزشکار میان مردم و حکومت
جمهوری اسلامی سال‌هاست می‌کوشد پیروزی‌های ورزشی را به حساب مشروعیت خود بنویسد و ورزشکاران را به دیدار با مقام‌هایش ببرد. در مقابل، ورزشکارانی که در کنار مردم ایستادند، از علی کریمی تا کشتی‌گیران و فوتبالیست‌هایی که در خیزش‌های اخیر از معترضان حمایت کردند، محبوبیتی فراتر از مدال پیدا کردند. هفته گذشته ۲۰۲ ورزشکار ایرانی در بیانیه‌ای از اهدای جایزه آزادی به شاهزاده رضا پهلوی به نمایندگی از مردم ایران قدردانی کردند.
شکست یزدانی در آستانه، بیش از هر چیز آینه‌ای است برای ورزشکاران دیگر. محبوبیت در ایران امروز تنها با مدال به دست نمی‌آید؛ با جایی به دست می‌آید که ورزشکار در روزهای سرکوب در آن می‌ایستد.
پرسش اصلی برای جمهوری اسلامی
حکومتی که حتی شکست قهرمانان خودش را مایه شادی مردم می‌بیند، با جامعه‌ای روبه‌روست که دیگر پیروزی‌های ملی را به نام آن نمی‌نویسد. به ارزیابی تحلیلگران دیار، پرسشی که این واکنش پیش روی جمهوری اسلامی می‌گذارد ساده است: با ملت ایران چه کرده که مردم از شکست نمایندگانش خوشحال می‌شوند.
شادی مردم از شکست حسن یزدانی نشان می‌دهد پیوند با جمهوری اسلامی برای ورزشکاران بهای اجتماعی دارد.
نظرها
هنوز نظری نوشته نشده. اولین نفر باشید.