عبدالله نارویی، زندانی ایرانی اهل بلوچستان و حدود ۴۳ ساله، سحرگاه سه‌شنبه ۲۸ مهر ۱۴۰۵ در زندان وکیل‌آباد مشهد اعدام شد. او که در برخی گزارش‌ها با نام هاشم شوابزهی نیز معرفی شده، اهل زاهدان و ساکن مشهد بود و بی آنکه امکان آخرین دیدار با خانواده‌اش را بیابد، به دار آویخته شد.
این زندانی که متأهل و پدر پنج فرزند بود، با اتهام مرتبط با مواد مخدر از سوی دادگاه انقلاب مشهد در دی‌ماه ۱۴۰۴ به اعدام محکوم شده بود. او دوشنبه ۲۷ مهر، یک روز پیش از اجرای حکم، به بخش قرنطینه زندان وکیل‌آباد منتقل شد. تا زمان انتشار این گزارش، مسئولان زندان و قوه قضاییه جمهوری اسلامی این اعدام را اعلام نکرده‌اند.
بازداشت در یورش شبانه به خانه
عبدالله نارویی ۱۲ آبان ۱۴۰۲ در یورش نیروهای امنیتی به خانه‌اش در مشهد بازداشت شد و نزدیک به سه سال را در زندان گذراند. فعالان حقوق بشر بارها گفته‌اند هم‌میهنان اهل بلوچستان، به نسبت جمعیت خود، بیشترین سهم را در شمار اعدام‌شدگان ایران دارند؛ بیشتر آنان با اتهام‌های مواد مخدر و پس از دادرسی‌هایی بی‌بهره از وکیل مستقل اعدام می‌شوند.
موج اعدام‌ها در زندان‌های ایران
این اعدام در میانه موجی تازه از اجرای احکام مرگ رخ می‌دهد. در روزهای گذشته نیز علی فرهادی در زندان مرکزی تبریز و حمید محمدی در زندان بندرعباس اعدام شدند، و سازمان حقوق بشر ایران از انتقال بیش از ۲۰۰ زندانی زندان قزلحصار برای اجرای حکم اعدام خبر داده است.
جمهوری اسلامی در سال ۱۴۰۴ دست‌کم ۲۴۸۸ نفر را اعدام کرد؛ از جمله ۶۳ زن و دو نفر که در زمان ارتکاب جرم زیر ۱۸ سال بودند. ۱۳ مورد از این اعدام‌ها در ملأعام اجرا شد.
جمهوری اسلامی عبدالله نارویی، پدر پنج فرزند، را بی آخرین دیدار با خانواده و بی هیچ اعلام رسمی در زندان وکیل‌آباد مشهد اعدام کرد.
نظرها
هنوز نظری نوشته نشده. اولین نفر باشید.