مسعود پزشکیان، رئیس دولت جمهوری اسلامی، پنجشنبه ۲۳ مهر ۱۴۰۵ در مراسم روز پرستار در تهران گفت اگر دولت پول داشته باشد، پرداخت حقوق کارکنان و رفع کسری‌ها را بر واردات بنزین مقدم می‌کند. او اعتراف کرد که از حدود ۱۲ میلیارد دلار بنزینی که باید وارد می‌شد، تاکنون تنها ۲ تا ۳ میلیارد دلار خریداری شده است.
پزشکیان افزود حتی با وجود پول هم خرید سوخت آسان نیست، چون به گفته او راه‌های دسترسی بسته است؛ اشاره‌ای به محاصره دریایی آمریکا که صادرات نفت خام جمهوری اسلامی را به صفر رسانده است. او همچنین گفت دولت حدود چهار میلیون کارمند دارد، در حالی که یک میلیون نفر کافی بود، و پرسید آیا می‌توان آنان را اخراج کرد. رئیس دولت جمهوری اسلامی از خانوارها خواست مصرف گاز را کم کنند تا سهم بیشتری به تولید برسد و گفت مصرف انرژی ایران سه تا چهار برابر کشورهای اروپایی است.
«سکوت» پزشکیان و فهرست بحران‌ها
پزشکیان در همین سخنان گفت: «حرف‌های زیادی برای گفتن دارم، اما فعلا سکوت کرده‌ام.» او دلیل این سکوت را حفظ «وحدت» خواند و فهرستی از بحران‌های حکومت را برشمرد: کسری بودجه، کمبود برق، بحران آب، ورشکستگی صندوق‌های بازنشستگی و مشکلات محیط زیستی. او بی‌آنکه رقمی از کسری بودجه یا میزان حقوق‌های معوق بدهد، ادعا کرد «دشمنان» روی مشکلات اقتصادی و زیرساختی حساب باز کرده بودند.
این سخنان در شرایطی بیان می‌شود که تورم نقطه‌به‌نقطه به نزدیک ۹۰ درصد رسیده و حجت عبدالملکی، وزیر کار پیشین، در تلویزیون حکومتی مدعی شد اقتصاد جز گرانی و تورم مشکلی ندارد. شهروندان هم از چند برابر شدن قبض برق و کمبود کالاهای اساسی در ماه‌های سرد پیش رو نگران‌اند.
پیشینه گران شدن بنزین
جمهوری اسلامی از آذر ۱۴۰۴ بنزین را سه‌نرخی کرد و از ۱۷ شهریور ۱۴۰۵ قیمت سهمیه سوم را از لیتری ۵ هزار تومان به ۱۰ هزار تومان رساند؛ نرخ‌های سهمیه‌ای ۱۵۰۰ و ۳۰۰۰ تومانی تغییر نکرد. چند هفته بعد، پزشکیان به دلیل کمبود سوخت دستور دورکاری کارکنان ادارات را صادر کرد. گران کردن ناگهانی بنزین در آبان ۱۳۹۸ به اعتراضات سراسری انجامید که با سرکوب خونین جمهوری اسلامی و جان باختن صدها معترض پایان یافت.
رئیس دولت جمهوری اسلامی اعتراف کرد تنها یک‌چهارم بنزین مورد نیاز وارد شده و حکومت میان حقوق کارکنان و سوخت مردم گرفتار است.
نظرها
هنوز نظری نوشته نشده. اولین نفر باشید.